Τα σπουδαία πράγματα δε συμβαίνουν σε βολεμένους ανθρώπους
Βόλεμα. Εκείνη η ακατανίκητη δύναμη που σε κρατάει στάσιμο. Να μην προχωράς, να μη θέτεις στόχους για κάτι διαφορετικό. Για κάτι καινούριο. Να ξέρεις πού είναι τα στάνταρ σου, τα σίγουρά σου και να μένεις σ’ αυτά. Να τρέμεις στην ιδέα να ξεμυτίσεις λίγο, να βάλεις πίσω σου τα όριά τους, λες και μόλις καταλάβουν ότι τα άφησες χρόνους, θα πάνε να βολέψουν κάποιον άλλο.
Μην μπερδεύεσαι. Τα σίγουρα έχουν αυτήν ακριβώς την ιδιότητα. Να μένουν εκεί που τα αφήνεις. Δεν κάνουν βήμα μόνα τους. Εξαρτώνται αποκλειστικά από σένα. Αγκιστρώνονται πάνω σου και δεν ξεκουνάνε. Σε πείθουν κι εσένα ότι ικανοποιούν το μέσα σου ολόκληρο. Και δε σ’ αφήνουν να μπεις καν στη σκέψη ότι δεν πληρούν ούτε το ένα πέμπτο σου.
Κι αυτό είναι το στενάχωρο. Που συνηθίζεις. Που βάζεις τον εαυτό σου σ’ εκείνο το τριπάκι της πανομοιότυπης καθημερινότητας. Μιας καθημερινότητας χωρίς εντάσεις, χωρίς την παραμικρή υπόνοια καινούριου υλικού που θα μπορούσε να σε κάνει πραγματικά ευτυχισμένο.
Πόσο λάθος είναι αυτό το σκεπτικό. Πόσο λάθος είσαι εσύ και κάθε εσύ που φοβάσαι να αφήσεις τη βολή σου. Που στο κάτω-κάτω αν κάτσεις να σκεφτείς πόσα έχεις θυσιάσει για ‘κείνη τη βολή, πόσους ανθρώπους και συναισθήματα έχεις αφήσει πίσω για να μην επηρεαστεί εκείνη, μάλλον θα καταλάβεις ότι μόνο εσύ είσαι ο χαμένος. Εσύ που χάνεις σε ζωή. Εσύ που χάνεις σε αίσθημα. Εσύ που χάνεις σε ευτυχία.
Μεγάλα συναισθήματα, συμβάντα, πράγματα δεν επιλέγουν ποτέ βολεμένους ανθρώπους. Και τι να πάνε να κάνουν εκεί, αλήθεια; Εκεί που μόλις χτυπήσουν την πόρτα, δε θα βρεθεί κανείς να απαντήσει; Κι εκεί που μόλις η παρουσία τους γίνει αντιληπτή, θα τα διώξουν από φόβο, μην και τους χαλάσουν το σερί της δήθεν τέλειας συνήθειάς τους;
Είναι γεγονός ότι μερικοί άνθρωποι δεν τα θέλουν τα «μεγάλα». Τα φοβούνται και τα απωθούν. Τρέχουν μακριά τους, να ξεφύγουν από κάποιες πιθανότητες μεγαλειώδεις. Από κείνες τις πιθανότητες που τους θέλουν να βιώνουν μεγαλειώδη συναισθήματα. Είτε χαράς είτε λύπης. Κι αυτό είναι μάλλον εκείνο που φοβούνται περισσότερο. Μήπως εκείνο το μεγαλείο ευτυχίας που θα νιώσουν λίγο αφότου απορρίψουν τη βολή τους, μετατραπεί σε μεγαλείο μαυρίλας. Και μήπως σκεφτούν ότι δε θα ‘πρεπε να ξεσυνηθίσουν τελικά.
Κι αυτό είναι ένα ακόμη λάθος. Λες κι αγοράσανε μια ζωή υπέροχη και στην πρώτη στραβή θέλουν τα χρήματά τους πίσω. Λες και τους είχε υποσχεθεί κάποιος ότι από δω και πέρα μόνο όνειρα θα συναντάνε. Και να γκρινιάζουν που υπέγραψαν συμβόλαιο ζωής, χωρίς να διαβάσουν τα ψηλά γράμματα.
Μα δε σκέφτονται το προφανές. Ότι η ζωή στα ψηλά γράμματα υπάρχει. Σ’ εκείνες τις λεπτομέρειες που κανείς δεν μπορεί να διαβάσει. Και που αναγκαζόμαστε να τις βιώσουμε, χωρίς να μας υποδεικνύει κάποιος το είδος του τέλους τους. Μόνο της αφετηρίας. Εκείνης που υπάρχει έξω απ’ τα όρια της βολής μας.
Η συνήθεια λοιπόν, ή το βόλεμα, ή η τακτοποίηση –πες το όπως θες– είναι προνόμιο των πολλών. Λίγοι είναι αυτοί που καταλαβαίνουν πόσο ανούσια είναι. Σχεδόν κανείς δεν αντιλαμβάνεται το μέγεθος της σαπίλας που υπάρχει εκεί μέσα. Γιατί συνήθεια σημαίνει στασιμότητα. Και η στασιμότητα είναι το μεγαλύτερο λάθος ζωής που θα μπορούσες να σου επιτρέψεις.
Δεν υπάρχουν σχόλια: