Γυναίκα μόνη, ετών 30 και κάτι ψιλά. Ε και;
Νέα, όμορφη, επαγγελματίας, μορφωμένη, με κέφι, ζωντάνια, διάθεση για ζωή και… Single!
Ουπς! Αυτό το single κάπου δεν κολλάει στο όλο πορτραίτο!
Δηλαδή για κάτσε, είναι τριάντα και κάτι και είναι ανύπαντρη; Ούτε αρραβωνιασμένη, ούτε καν σε μια σχέση; Κι αρχίζουν τα πισώπλατα ψου ψου ψου από γνωστούς, συγγενείς και φυσικά από την περιπτωσάρα των «καλοπαντρεμένων φιλενάδων» που μοστράρουν την κοτρώνα στο περιποιημένο δαχτυλάκι τους σαν να είναι κάποιο τρόπαιο.
Όταν, δε, σε συναντούν στο δρόμο ή σε κάποια κοινωνική εκδήλωση (η καλύτερή τους είναι οι γάμοι) γραπώνουν το μπράτσο του συζύγου και σε κοιτάζουν με -το άπειρες φορές προβαρισμένο στον καθρέφτη τους- βλέμμα οίκτου και λύπησης, τύπου «καημενούλα μου είσαι ακόμα μόνη». Φυσικά το όλο σκηνικό είναι τόσο γελοίο που μετά βίας συγκρατείς ένα πνιχτό γελάκι που αναδύεται στο πρόσωπό σου.
Θέλεις να γελάσεις γιατί ξέρεις ότι ο σύζυγος δεν ήταν κεραυνοβόλος έρωτας, ούτε καν έρωτας εδώ που τα λέμε, αλλά ήταν κάτι πολύ καλύτερο για τα δικά τους δεδομένα. Ήταν ο πλούσιος, κοινωνικά καταξιωμένος κι από «τζάκι» γαμπρός (ιδανικά γιατρός, δικηγόρος και τα συναφή) που φυσικά ονειρεύονταν οι γονείς για την κορούλα τους. Ή στην πιο απλή περίπτωση ένας πιο «απλός» άνθρωπος (κατά προτίμηση δημόσιος υπάλληλος) που κάλυψε το φόβο της για μοναξιά και κοινωνική κατακραυγή.
Ας επιστρέψουμε σε εκείνη την πολυπόθητη κοτρώνα όμως, που αποτελεί ενίοτε τη λύτρωση και το σύμβολο του «κοιτάτε δεν είμαι μόνη». Κι ας είναι πιο μόνη κι απ’ τους μόνους. Γιατί άντε της την έκανε την πρόταση και της έδωσε και το μονόπετρο και κάνανε και τον σούπερ χλιδάτο γάμο, βγάλανε κι όλες τις κοινωνικές τους υποχρεώσεις.
Το βασικότερο όλων βέβαια είναι ότι πρόλαβε να τριανταρήσει και να μην είναι στο ράφι. Ε και; Την επόμενη μέρα του γάμου, σε ένα μήνα, σε ένα χρόνο… στη ζωή γενικά θα είναι ευτυχισμένη; Κι όταν λέμε ευτυχία σίγουρα δεν εννοούμε τα πλούτη, την εμφάνιση και το κοινωνικό στάτους ενός ανθρώπου, αλλά τους συντρόφους της ζωής μας. Κι αυτοί δεν είναι άλλοι από εκείνους που θα μας παρέχουν κατά βάση συναισθηματική ασφάλεια, αγάπη, σεβασμό και ειλικρίνεια.
«Πρέπει να καλοπαντρευτείς για να ευτυχήσεις, πρέπει να κάνεις παιδιά γιατί μεγαλώνεις, πρέπει να βιαστείς τα χρόνια σου περνούν και θα γεράσεις μόνη σου, σε λίγο καιρό δε θα γυρίζει να σε κοιτάξει κανείς». Επειδή αυτά τα στόματα δε θα κλείσουν ποτέ, το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να κλείσεις εσύ τα αυτιά σου στις φωνές εκείνες που σου λένε τι πρέπει να κάνεις και τι όχι. Μόνο εσύ ξέρεις που βρίσκεται η δική σου ευτυχία και δεν είναι πάντα στα στερεότυπα των άλλων.
Στα 30 plus είσαι στην ομορφότερη ηλικία και δε χρειάζεσαι απαραίτητα έναν γάμο για να είσαι ευτυχισμένη. Στα 30 δεν είσαι πια μικρή κι ανώριμη, γνωρίζεις αρκετά τη ζωή κι έχεις συλλέξει πλήθος εμπειριών. Από την άλλη ούτε μεγάλη θεωρείσαι κι έχεις πάρα πολλά πράγματα να βιώσεις, που δεν έχεις προλάβει ακόμη. Το πιο όμορφο είναι ότι θα τα ζήσεις με όλη σου την ορμητικότητα αλλά μαζί και με την ωριμότητα που σου δίνουν τα 30 σου χρόνια.
Πάντα, άλλωστε, θα είμαστε ελεύθεροι να κάνουμε ό, τι μας γεμίζει με ευτυχία και θα τη βρούμε σε τόσα πολλά μέρη. Τα περισσότερα μάλιστα δεν τα έχουμε ανακαλύψει ακόμη. Το σίγουρο είναι ότι ο γάμος δεν είναι για μια γυναίκα η πανάκεια της ευτυχίας.
αναπνοές
Δεν υπάρχουν σχόλια: