Την ουτοπία που δεν έχει βρει κανείς, εγώ θα τη φτιάξω.
Λίγες μέρες πριν είναι που με πιάνει ο πανικός. Αναρωτιέμαι τι έχω κάνει στη ζωή μου. Ψάχνω τα χρόνια που πέρασαν και τις ευκαιρίες που έχασα. Βάζω στόχους και με μανία προγραμματίζω τις προτεραιότητες που έμειναν πίσω. Λες και μέσα σε λίγα 24ωρα θα αλλάξω 365 μέρες του χρόνου. Και κοιτώ το ημερολόγιο με την ελπίδα πως αυτή η μέρα θα καθυστερήσει λίγο ακόμα. Όχι, δε μπορώ. Δε νιώθω έτοιμη ακόμη. Είναι ένας χρόνος ακόμη.
Αυτό το αναθεματισμένο τελευταίο ψηφίο που βάλθηκε να αλλάζει. Και μαζί με αυτό κι εγώ. Να πρέπει να με βάζει κάθε χρόνο στη διαδικασία να το χωνέψω. Μα πως το χωνεύεις;
Υπερβολική και μελοδραματική θα με πείτε. Μα κι αν είμαι, τα δίκια μου τα έχω. Κανείς δε μου φταίει μα τα χρόνια περνάνε. Και μαζί τους φεύγει στον αέρα μια ζωή. Κι εγώ είμαι εδώ. Έχω κολλήσει σε μια καθημερινότητα. Σε μια αδράνεια και μακρυά από την ουτοπία που ονειρεύτηκα. Έμεινα εδώ και κάθε στόχος και όνειρο μένει ακόμη ως ένα κουτάκι στη λίστα μου. Καμία επιθυμία μου δεν εκπληρώθηκε.
Αντιθέτως σε όλα συμβιβασμοί. Κάνε πίσω τα όνειρα σου γιατί είναι δύσκολοι οι καιροί.
Βολέψου με αυτή τη δουλίτσα γιατί δεν υπάρχει κάτι καλύτερο.
Βγάλε από το μυαλό σου κάθε ελπίδα για ευτυχία.
Να είσαι ικανοποιημένη με αυτά που έχεις και να λες κι ευχαριστώ.
Και βρες κι έναν να κουκουλωθείς. Όχι να ζήσεις καλά. Να κουκουλωθείς για να μη σε πει γεροντοκόρη ο κόσμος.
Α ρε μάνα γι’ αυτό σε βασάνιζα μια μέρα ολόκληρη; Γι’ αυτό κοιλοπόνεσες μέσα στο κατακαλόκαιρο;
Δεν ξέρω, αλλά αμαρτία ρε μάνα.
Εγώ, το 24χρονο πια, Καρκινάκι θα σου πω όχι. Μέρα Αγίας Κυριακής σε έτρεχα από το ξημέρωμα για να με βγάλεις. Πεισματάρικο από κοιλιά δεν έβγαινα. Και ναι μέχρι και τώρα το πείσμα έμεινε εδώ.
Μεγάλωσα και το αστείο με τη λίστα παρατράβηξε. Είναι εδώ από πέρυσι και είναι πεντακάθαρη. Δε θα περιμένω τις μέρες να περνούν γιατί, κοντά σιμά, θα αλλάξει πάλι το ψηφίο. Αυτή η λίστα θα αρχίσει να φθείρεται γιατί θα πρέπει να σβήνει. Ίσως να μην προλάβω να τα κάνω όλα. Να έχω υγεία, μάνα, και θα σου πω πως τα κατάφερα. Την ουτοπία που δεν έχει βρει κανείς, εγώ θα τη φτιάξω.
Για τη Μαμά που 24 χρόνια ταλαιπωρείται, για τη Σ. που ένα χρόνο τώρα με κάνει να νιώθω κάθε μέρα ευλογημένη που τη γνώρισα και για όλους εκείνους που πέρασαν αυτή τη ζωή, μαζί μου.
αναπνοές
Δεν υπάρχουν σχόλια: