Φρόντισε να βάλεις τελεία στα ερωτηματικά σου.
μοιάζει με λεωφορείο χωρίς όμως να κάνει στάσεις. Δεν περιμένει κανέναν. Φυσικά ούτε και εμένα. Πάντα βρίσκεται σε κίνηση. Του σήκωνα το χέρι να σταματήσει στη στάση των ερωτηματικών μου αλλά αυτός ΠΟΤΕ δε σταματούσε. Συνέχεια του φώναζα για να μου δώσει τις απαντήσεις, που απεγνωσμένα βασανίζουν το μυαλό μου, αλλά ΠΟΤΕ δε μου έκανε το χατίρι. Είναι άδικος μαζί μου. Τόσο άδικος που καμιά φορά μου έρχεται να τον χτυπήσω τόσο δυνατά και να τον κάνω να σταματήσει. Μία απάντηση μονάχα του ζητάω. Γιατί σε εμένα;
Και κάπως έτσι δε γίνεται σε όλους; Το μυαλό μου αρχίζει και κάνει σβούρες σε εικόνες που με σημάδεψαν. Σε φιλίες που χάθηκαν. Σε έρωτες που πέρασαν από τη ζωή μου και μου άφησαν πολλά ερωτηματικά. Όσο και να προσπαθώ να τα λύσω μόνη μου, δεν λύνονται. Βρίσκομαι πάλι στο σημείο μηδέν. Δεν έχω κάνει καμία πρόοδο. Δεν έχω πάρει καμία απάντηση. Το μόνο που μου απομένει είναι μία βαλίτσα με ύπουλα ερωτηματικά. Με τρώνε.
Μπαίνουν μέσα στο μυαλό μου και κολυμπάνε στους διαδρόμους του μυαλού μου με το έτσι θέλω. Έχουν πολύ μεγάλο θράσος. Κάνουν θόρυβο.Tόσο μεγάλο, που θέλω να τα χτυπήσω και αυτά, όπως το χρόνο και να τα κάνω να σωπάσουν. Θέλω να τα λύνω με το χρόνο. Τόσο καιρό αυτό προσπαθούσα να κάνω. Το αποτέλεσμα όμως ήταν πάντα το ίδιο.Ένα μεγάλο μηδενικό στο λογαριασμό μου. Καμία απάντηση. Καμία πρόοδος. Και ο χρόνος περνούσε με μεγάλη ταχύτητα από μπροστά μου και εγώ δεν μπορούσα να τον σταματήσω. Πάντα τον αναζητούσα και πάντα μου έφευγε.
Έτσι, αφού κατάλαβα ότι ο χρόνος δε θα με βοηθήσει, αποφάσισα να πάρω μία σβήστρα. Να σβήσω με μεγάλη δύναμη τα ερωτηματικά μου και να χρησιμοποιήσω ένα καινούργιο σημείο στίξης.
Ονομάζεται τελεία. Εφόσον ο χρόνος δε θέλει να λύσει τα ερωτηματικά μου θέλω να βάζω τέλειες. Θέλω να είναι μεγάλες αυτές οι τέλειες. Το έχω ανάγκη. Θα με βοηθήσει να αφαιρέσω το φορτίο των ερωτηματικών μου από το μυαλό μου. Γιατί μαζί τους ,έμαθα να ζω στο παρελθόν. Αυτό το άτιμο φορτίο το κουβαλάω χρόνια μαζί μου. Είναι η βαλίτσα μου .Δεν την γουστάρω πια. Θέλω να την ξεφορτωθώ. Θέλω να την πετάξω και να αρχίσω να βάζω τελείες σε άτομα που γέμισαν την βαλίτσα μου με ερωτηματικά.
Το μόνο που θέλω να με απασχολεί πια είναι το παρόν μου. Ένα παρόν που πάντα το είχα σε αναμονή. Το ξεχνούσα γιατί το μόνο που με ένοιαζε ήταν αυτή η άτιμη βαλίτσα με τα ύπουλα ερωτηματικά της. Το έκανα στον εαυτό μου χωρίς να το καταλάβω. Ζούσα με τα φαντάσματα του παρελθόντος. Ήρθε η ώρα να τα διώξω. Να το πετάξω από μέσα μου και να τα βάλω σε μια μικρή απειροελάχιστη γωνίτσα του μυαλού μου. Γιατί αυτός ο χώρος τους αξίζει πια.
Θέλω να γεμίζω το μυαλό μου με νέους χώρους. Με νέα δεδομένα . Άγνωστα θέλω να είναι. Με αυτά θέλω να παίζω. Να κλείνω το μάτι μου σε νέους ανθρώπους για να μπορέσω να φτιάξω το παρόν που θέλω να έχω δίπλα μου.
Βέβαια δεν ξέρω πως θα εξελιχθεί το μέλλον μου. Δεν με αφορά . Δεν μπορώ να το ελέγξω. Δεν μπορώ να το μαντέψω. Εξάλλου τι νόημα θα είχε; Αυτή είναι η ομορφιά της ζωής. Το απρόβλεπτο, το αναπάντεχο το τυχαίο.
Πρέπει να μάθω να πιστεύω στα σημάδια που μου δίνει το παρόν μου. Να μπορώ να τα συνδέω και να τα ενώνω με τέτοιο τρόπο για να δίνω νόημα στη μέρα μου.
Γιατί η κάθε μέρα, σου δίνει σημάδια. Από εδώ και πέρα θα έχω το νου μου. Θα προσέχω την μέρα μου και όχι τις μέρες που πέρασαν. Θα ζήσω στο τώρα . Θα αρχίσω από σήμερα.Εύχομαι να τα καταφέρω.
αναπνοές
Και κάπως έτσι δε γίνεται σε όλους; Το μυαλό μου αρχίζει και κάνει σβούρες σε εικόνες που με σημάδεψαν. Σε φιλίες που χάθηκαν. Σε έρωτες που πέρασαν από τη ζωή μου και μου άφησαν πολλά ερωτηματικά. Όσο και να προσπαθώ να τα λύσω μόνη μου, δεν λύνονται. Βρίσκομαι πάλι στο σημείο μηδέν. Δεν έχω κάνει καμία πρόοδο. Δεν έχω πάρει καμία απάντηση. Το μόνο που μου απομένει είναι μία βαλίτσα με ύπουλα ερωτηματικά. Με τρώνε.
Μπαίνουν μέσα στο μυαλό μου και κολυμπάνε στους διαδρόμους του μυαλού μου με το έτσι θέλω. Έχουν πολύ μεγάλο θράσος. Κάνουν θόρυβο.Tόσο μεγάλο, που θέλω να τα χτυπήσω και αυτά, όπως το χρόνο και να τα κάνω να σωπάσουν. Θέλω να τα λύνω με το χρόνο. Τόσο καιρό αυτό προσπαθούσα να κάνω. Το αποτέλεσμα όμως ήταν πάντα το ίδιο.Ένα μεγάλο μηδενικό στο λογαριασμό μου. Καμία απάντηση. Καμία πρόοδος. Και ο χρόνος περνούσε με μεγάλη ταχύτητα από μπροστά μου και εγώ δεν μπορούσα να τον σταματήσω. Πάντα τον αναζητούσα και πάντα μου έφευγε.
Έτσι, αφού κατάλαβα ότι ο χρόνος δε θα με βοηθήσει, αποφάσισα να πάρω μία σβήστρα. Να σβήσω με μεγάλη δύναμη τα ερωτηματικά μου και να χρησιμοποιήσω ένα καινούργιο σημείο στίξης.
Ονομάζεται τελεία. Εφόσον ο χρόνος δε θέλει να λύσει τα ερωτηματικά μου θέλω να βάζω τέλειες. Θέλω να είναι μεγάλες αυτές οι τέλειες. Το έχω ανάγκη. Θα με βοηθήσει να αφαιρέσω το φορτίο των ερωτηματικών μου από το μυαλό μου. Γιατί μαζί τους ,έμαθα να ζω στο παρελθόν. Αυτό το άτιμο φορτίο το κουβαλάω χρόνια μαζί μου. Είναι η βαλίτσα μου .Δεν την γουστάρω πια. Θέλω να την ξεφορτωθώ. Θέλω να την πετάξω και να αρχίσω να βάζω τελείες σε άτομα που γέμισαν την βαλίτσα μου με ερωτηματικά.
Το μόνο που θέλω να με απασχολεί πια είναι το παρόν μου. Ένα παρόν που πάντα το είχα σε αναμονή. Το ξεχνούσα γιατί το μόνο που με ένοιαζε ήταν αυτή η άτιμη βαλίτσα με τα ύπουλα ερωτηματικά της. Το έκανα στον εαυτό μου χωρίς να το καταλάβω. Ζούσα με τα φαντάσματα του παρελθόντος. Ήρθε η ώρα να τα διώξω. Να το πετάξω από μέσα μου και να τα βάλω σε μια μικρή απειροελάχιστη γωνίτσα του μυαλού μου. Γιατί αυτός ο χώρος τους αξίζει πια.
Θέλω να γεμίζω το μυαλό μου με νέους χώρους. Με νέα δεδομένα . Άγνωστα θέλω να είναι. Με αυτά θέλω να παίζω. Να κλείνω το μάτι μου σε νέους ανθρώπους για να μπορέσω να φτιάξω το παρόν που θέλω να έχω δίπλα μου.
Βέβαια δεν ξέρω πως θα εξελιχθεί το μέλλον μου. Δεν με αφορά . Δεν μπορώ να το ελέγξω. Δεν μπορώ να το μαντέψω. Εξάλλου τι νόημα θα είχε; Αυτή είναι η ομορφιά της ζωής. Το απρόβλεπτο, το αναπάντεχο το τυχαίο.
Πρέπει να μάθω να πιστεύω στα σημάδια που μου δίνει το παρόν μου. Να μπορώ να τα συνδέω και να τα ενώνω με τέτοιο τρόπο για να δίνω νόημα στη μέρα μου.
Γιατί η κάθε μέρα, σου δίνει σημάδια. Από εδώ και πέρα θα έχω το νου μου. Θα προσέχω την μέρα μου και όχι τις μέρες που πέρασαν. Θα ζήσω στο τώρα . Θα αρχίσω από σήμερα.Εύχομαι να τα καταφέρω.
αναπνοές
Δεν υπάρχουν σχόλια: