Πίνεις για να ξεχάσεις μα το πρωί είναι όλα πάλι εκεί
Είτε είσαι αυτός που είπε το τέλος είτε είσαι εκείνος που το άκουσε, υπάρχει πάντα η περίοδος ανάρρωσης από ένα χωρισμό. Κινήσεις κι επιλογές που σε κάνουν να φαίνεσαι γραφικός στους γύρω σου αλλά και στον εαυτό σου. Το μόνο σίγουρο είναι ότι έρχονται ώρες που οι σκέψεις σου σκάβουν το λάκκο κι εσύ πέφτεις μέσα και κάνεις αμμόλουτρο οικειοθελώς.
Δεν ξέρεις πού ακριβώς θες να βρίσκεσαι κι όλα όσα αποφασίζεις, τα αναιρείς, ίσως και στα επόμενα δευτερόλεπτα. Τα τηλέφωνα χτυπάνε κι οι προτάσεις για έξοδο επιμένουν να σε προκαλούν, όμως η διάθεσή σου βρίσκεται παρατημένη στα πατώματα. Την κοιτάς, την ξανακοιτάς, τη βλέπεις να σου κλείνει το μάτι, της γυρίζεις την πλάτη, σου τραβάει το μαλλί κι επιτέλους υποκύπτεις. Κουράστηκες να αναμασάς τα περασμένα και τα πεπραγμένα.
Τα βήματά σου σε οδηγούν στο μπαράκι που είναι η παρέα μαζεμένη κι εσύ έχεις πάρει την απόφαση να ξορκίσεις τα πάντα μέσα σ’ αυτό το βράδυ. Τα φώτα θολώνουν και το πρόσωπο που φανταζόσουν πως καθρεφτίζεται στο ποτήρι που κρατάς το βλέπεις να βουλιάζει μέσα στο αλκοόλ. Αφήνεσαι να παρασυρθείς, να νιώσεις, να διασκεδάσεις, να γελάσεις δυνατά, να αγκαλιάσεις και να αγκαλιαστείς, να χαλαρώσεις άμυνες κι αντιστάσεις και να πάψεις να σκέφτεσαι και να θυμάσαι. Γίνεσαι ένα με το πλήθος γύρω σου, γιατί βαρέθηκες να είσαι η μονάδα που πονάει. Δε θες να ξεχωρίζεις στο μέτρημα, θες να χαθείς στη μάζα. Και τα καταφέρνεις. Νικάς και περνάς γαμάτα, γιατί το αξίζεις.
Μα πόσο λίγο κρατάνε όλα τα όμορφα σε τούτη τη ζωή; Τόσο, όσο χρειάζεται για να αποκτούν τη μέγιστη αξία τους και να θεωρούνται πάντοτε ανεκτίμητα.
Αυτή είναι κι η πρώτη σκέψη σου σαν ανοίγεις τα μάτια σου το επόμενο πρωί, προσπαθώντας να συνειδητοποιήσεις πού βρίσκεται το σώμα σου και πού κλίνει το κεφάλι σου. Ψάχνεις να σε βρεις. Μαζεύεις τα απομεινάρια σου κι αναρωτιέσαι τι κατάφερες ν’ αποκομίσεις μετά από τη χθεσινοβραδινή κραιπάλη σου.
Γύρω σου γυρίζουν ακόμη όλα μα το χειρότερο είναι ότι η εφήμερη χαρά σου δεν κατάφερε να σε βγάλει απ’ το αδιέξοδό σου κι εξακολουθείς ακόμη και σήμερα να βρίσκεσαι ακριβώς στο ίδιο σημείο με χθες.
Δυστυχώς όσο και να μεθύσεις το αίμα σου με αλκοόλ και προσωρινές παραισθήσεις, στο πρώτο ίχνος νηφαλιότητάς σου, οι «εφιάλτες» σου επιστρέφουν και μένουν ακλόνητοι και πάντοτε έτοιμοι να σου θυμίσουν ότι εκείνο το όργανο του σώματός σου που ονομάζεται καρδιά, σε ορίζει και σε καθορίζει.
Βρίσκεσαι σε πλήρη αποσύνθεση και παραμιλητού. Ό,τι νίκησες χθες, σήμερα έρχεται πιο απειλητικό από ποτέ να πάρει τη ρεβάνς. Οι σκιές που σε χειραγωγούν και σε τρελαίνουν τόσο καιρό έχουν επιστρέψει και τους παραδίνεσαι άνευ όρων.
Μην παραμυθιάζεσαι με ουτοπικές λύσεις, γιατί θα σε διαψεύσει ο ίδιος σου ο εαυτός πριν καν το καταλάβεις. Θα σου βγάλει κοροϊδευτικά τη γλώσσα και θα σου υπενθυμίσει πως μάταια προσπαθείς ν’ απαλλαγείς απ’ τα συναισθήματά σου και να τα θάψεις πίσω από ψεύτικα χαμόγελα κι απολαύσεις της στιγμής.
Κάθε τέτοιου είδους προσπάθειά σου θα πέφτει πάντα στο κενό κι εσύ θα επιστρέφεις στο σημείο μηδέν με μοναδικό σου λάφυρο, τον πονοκέφαλο και την πλήρη αταξία σου. Δεν είναι αυτό η απάντηση που ζητάς σε ό,τι πεισματικά σε πονάει. Δεν είναι κακό να παραδέχεσαι και να αποδέχεσαι τα γεγονότα ως έχουν, γιατί η παραδοχή πολλές φορές είναι κι η εναρκτήριος θέση μας για να γίνει ένα βήμα για το παραπέρα.
Απλώς αποφάσισε ποιο βράδυ σου θα είναι εκείνο το τελευταίο, που θα γίνεσαι έρμαιο των αναμνήσεων και θα πλανάσαι ότι μ’ ένα μεθύσι κι ένα ξεσάλωμα θα καταφέρεις να ξεπεράσεις ό,τι σε κάνει να σκύβεις το κεφάλι.
Γιατί, δυστυχώς, την επόμενη μέρα όλα θα βρίσκονται ακριβώς στην ίδια θέση, αντικείμενα, γεγονότα, πρόσωπα. Όλα θα σε νικούν, μέχρι τη στιγμή που θα αποφασίσεις να βάλεις ένα τέλος και θα πάψεις να χαραμίζεσαι σε ανθρώπους σκιές κι αναμνήσεις.
Κι έπειτα, βγες, ζήσε και διασκέδασε, όχι για να ξεχάσεις, αλλά για να ξαναθυμηθείς να ζεις για σένα και μόνο.
Δεν υπάρχουν σχόλια: