Το γέλιο, με μαγικό τρόπο, δίνει ζωή σε ό,τι αγκαλιάζει…
Πόσα όμορφα χρώματα, Ιούλιε, υφαίνεις στις καρδιές μας.
Μυρωδιές, αισθήσεις, όλα είναι στραμμένα στα κλωνάρια σου Ιούλιε, όλοι οι πόροι των κορμιών μας είναι ανοιχτοί να ανασάνουν αγαλλίαση και τα χέρια μας απλωμένα να σφίξουν ζωή.
Και κάπου εκεί, Ιούλιε, πριν από σχεδόν 3 δεκαετίες, αποφάσισες να πάρεις κάτι και από μένα. Ή να πάρω εγώ κάτι από σένα- αμφίδρομοι οδοί πάντα μπλεγμένοι μεταξύ τους.
Ακούω τη μητέρα μου, αγέννητο ον εγώ, την ακούω να προετοιμάζει τον μικρόκοσμο εκείνο που θα με υποδεχόταν περίτρανα! Ιούλιος ήταν, με μία συγκλονιστική για τα δεδομένα ζέστη, και εκείνη τη χρονιά Ιούλιε αποφάσισες να τη στιγματίσεις με καύσωνα, όπως και τη ζωή των γονιών μου με τον πιο ζεστό ήλιο.
Αύγουστο με περίμεναν. Κάπου εκεί θα ερχόμουν στη επιφάνεια και εγώ. Όπως και οι γονείς μου, πριν από αρκετές δεκαετίες. Αλλά εσύ, Ιούλιε, έδωσες μια χαμογελαστή συμφωνία με τη μητέρα μου. Χαμογελαστή… Μα φυσικά! Από τα πολλά γέλια ήρθα ξαφνικά στον κόσμο εκείνο το υπερβολικά ζεστό πρώτο Σάββατο του Ιουλίου.
Ακούω πάλι τη μητέρα μου. Εγώ, διανύω τον όγδοο μήνα. Δε βιάζομαι, θα έρθω να σας συναντήσω σε λιγότερο από ένα μήνα, άλλωστε είναι επικίνδυνο να σκάσω μύτη τώρα, στο συγκεκριμένο μήνα κύησης.
Έχει πολλή ζέστη σήμερα, μέχρι κι εγώ, το μικρό εμβρυάκι σου Ιούλιε ζεσταίνομαι μέσα στη μπουρμπουλήθρα μου. Θέλω να κολυμπήσω στη θάλασσα.. Θάλασσα, ατέρμονε έρωτά μου…!
Ξαφνικά ταρακουνιέμαι ολόκληρη! Σαν κάποιος να άκουσε τη σκέψη μου και την έκλεψε βιαστικά για να τη μεταφέρει σε κάποια άλλη πραγματικότητα!
Μα τι συμβαίνει; Γέλια, πολλά γέλια! Και η φουσκωμένη σου κοιλίτσα, μαμά, πηγαίνει αμήχανα πάνω κάτω, σαν να γίνεται σεισμός σε όλο μου το είναι! Ταραχή, κουνιέμαι πέρα δώθε, προσπαθώ να κρατηθώ από τα υγρά που με περιβάλλουν, αλλά κάποια στιγμή αποφασίζω ότι παραέχει ένταση εδώ μέσα, προσπαθώ να το σκάσω. Θέλω να βγω από εδώ μέσα μαμά! Δεν καταλαβαίνω τι γίνεται, πάρε με από εδώ!
Και ξαφνικά, σαν πάλι κάποιος να έκλεψε τις ανείπωτες και μη διαμορφωμένες σκέψεις μου, αισθάνομαι να προχωράω βιαστικά προς την έξοδο. Τρέχω, ανάμεσα σε εκρήξεις και βρεγμένα μονοπάτια, στριμώχνομαι, φοβάμαι, τι γίνεται;
Ιούλιος , δεκαετία του 80. Αρχές Ιουλίου, μαζί με τον καύσωνα, κάπου εκεί ήρθα και εγώ. Μετέπειτα στο σχολείο έμαθα πως η μέρα που γεννήθηκα τόσο βιαστικά, είναι η μέρα της Αμερικάνικης Ανεξαρτησίας. Εσύ Ιούλιε, έδωσες την ανεξαρτησία στην ύπαρξή μου, αφήνοντάς με να κοπώ από τον ομφάλιο λώρο.
Τα χρόνια περάσαν, ώσπου η μητέρα μου μου εξήγησε το πώς άνοιξα τα μάτια στον κόσμο. Το πώς πρόωρα αποφάσισα να αντικρύσω τις πρώτες νότες του Ιουλίου, εκείνο το ζεστό μεσημέρι του Σαββάτου, που διακινδύνευε την ίδια μου τη ζωή.
«Γεννήθηκες από νευρικό γέλιο!», μου εξηγεί η μητέρα μου. «Από τα υπερβολικά γέλια, από μία εικόνα που διαδραματίζονταν μπροστά μου εκείνη την ώρα που έβλεπα τον πατέρα σου, δε μπορούσα να σταματήσω να γελάω και σπάσαν τα νερά πρόωρα».
Τι όμορφο, σκέφτηκα… Για χρόνια δεν την ήξερα αυτή την ιστορία…
«Εσύ γεννήθηκες ανάμεσα στα γέλια, και είσαι παιδί του κλάματος…», μου λέει με παράπονο η μαμά μου. Έχει μια δόση αλήθειας. Φοράω συχνά ένα μελαγχολικό πέπλο επάνω μου, ενστερνίζομαι την κατανόηση της θλίψης, το δάκρυ στολίζει περίεργα όμορφα το πρόσωπό μου. Αγαπάω τη βροχή, την ευαίσθητη πλευρά των πραγμάτων, τη μελαγχολική τους υπόσταση.
Όμως, αγαπάω και τη θάλασσα, ερωτεύομαι τα χαρούμενα χαμόγελα, συνυπάρχω αρμονικά με τα χρώματα, το πάθος, τον ήλιο.
Μαμά, μην ανησυχείς που δεν έχω το γέλιο στο τσεπάκι, όπως εσύ. Σε αυτό, μοιάζω λίγο περισσότερο με το μπαμπά μου. Μπορώ να βρω όμως αναρίθμητες λεπτομέρειες που θα σχηματίσουν αυτή τη χαρούμενη καμπύλη στο πρόσωπό μου. Λεπτομέρειες που ίσως πολλοί άνθρωποι θα θεωρήσουν απόκοσμες. Χρώματα, αρώματα, γέλια, ποικιλόμορφες γεύσεις και αισθήσεις έντονες. Όλα μαζί σε τούτο το μήνα που με γέννησες. Σε ένα μήνα που το δάκρυ με τη βροχή μοιάζουν τόσο πολύ που η θλίψη με κάποιο τρόπο βρίσκει το δρόμο της και μαθαίνει να γίνεται θερμή απόχρωση μιας άλλοτε στενάχωρης αλήθειας. Εγώ το δάκρυ το μεταμορφώνω σε βροχή μαμά! Και αν η βροχή κυλήσει πάλι και γίνει δάκρυ, τα ανακατεύω μαζί και τα αφήνω να εξατμιστούν στους αιθέρες δημιουργώντας ένα νέο άρωμα από τις δικές μου νότες.
Σαν σήμερα, Ιούλιε, με έφερες στον κόσμο. Με έναν τρόπο κάπως βίαιο και επικίνδυνο. Όμως μετά σκέφτομαι και συνειδητοποιώ, πως ήρθα στην πραγματικότητα μέσα από εκρήξεις αυθεντικών γέλιων, γεννήθηκα σε ξεσπάσματα από απόηχους χαράς, πόσο επικίνδυνο μπορεί να είναι αυτό; Χαμογελάω με τη σκέψη στην οποία κατέληξα: Το γέλιο, τα αληθινά ουρλιαχτά γέλιου, τελικά, με κάποιο μαγικό τρόπο δίνουν ζωή σε ό,τι αγκαλιάζουν…
Μαμά, σε ευχαριστώ που γέλασες τόσο δυνατά με την ψυχή σου, που αποτέλεσα το επισφράγισμα αυτής της έκρηξης χαράς.
Μπαμπά, σε ευχαριστώ που αποτέλεσες την αφορμή αυτού του δυνατού γέλιου και προκάλεσες την ώθησή μου στον κόσμο.
Και με αφορμή τον ερχομό μου σε αυτό μου σε αυτό τον κόσμο, και κυρίως με τον τρόπο που γεννήθηκα, ζωγραφίζω πάνω σου Ιούλιε ένα δικό μου χαμόγελο. Εξάλλου, για τους γονείς μου, αξίζεις όλα τα χαμόγελα του κόσμου.
Αφιερωμένο στους ανθρώπους που σαν σήμερα με έφεραν στη ζωή. Και στον αδερφό μου, που ήρθε λίγα χρόνια μετά στις ζωές μας.
Σας αγαπώ πολύ, και να θυμάστε πως ό,τι δύσκολο κι αν φέρνει η ζωή, υπάρχει πάντα και το γέλιο. Με αυτό μου δώσατε αναπνοή στον κόσμο…
αναπνοές
Δεν υπάρχουν σχόλια: