Κουράστηκα πια να χαραμίζω τα «σ’ αγαπώ» μου.
« Αν φύγεις τελειώσαμε!»
«Μη φύγεις, δε ζω μακριά σου!»
«Σε μισώ. Σε μισώ! Να φύγεις!»
«Αν περάσεις αυτή τη πόρτα, να μη ξαναγυρίσεις! Μ’ ακούς; Ποτέ!»
« Πάρε το χρόνο σου, αλλά όταν γυρίσεις δε θα με βρεις εδώ.»
Πόσες αγάπες πουλήσαμε έτσι. Πόσους ανθρώπους αφήσαμε να φύγουν, πόσους διώξαμε, πόσα συναισθήματα σκοτώσαμε για ένα πείσμα. Ή επειδή « δεν πήγαινε άλλο» ή επειδή « η σχέση έκανε τον κύκλο της και δυστυχώς δεν ήταν φαύλος» . Δεν είμαστε επιτυχημένη τηλεοπτική σειρά που επαναλαμβάνεται συνεχώς στην οθόνη μας κάθε μεσημέρι. Οι σχέσεις μας δεν είναι φτιαγμένες από ατσάλι να μην σκουριάζουν στο πέρασμα των χρόνων. Η απραξία μάς φθείρει και σωματικά αλλά και ψυχικά. Μέχρι που σαπίζουμε εσωτερικά στη ρουτίνα μας και αποφασίζουμε να στείλουμε στο γεροδιάολο όλους τους δεσμούς που είχαμε χτίσει με έναν άνθρωπο που σήμαινε τα πάντα για εμάς.
Και πάμε πάλι από την αρχή. Ποτά με φίλους, βόλτες σε νέες περιοχές, γνωριμίες, ραντεβού στα κρυφά, ραντεβού στα φανερά, η πρώτη σπίθα του έρωτα, να σε μάθω να με μάθεις, να τσακωθούμε, να βριστούμε, να χωρίσουμε. Να χωρίσουμε ξανά και ξανά επειδή κοίταξες τη σερβιτόρα, επειδή δε γουστάρω τις φίλες σου, επειδή δε μου αρέσει το καινούριο τζιν, επειδή έτσι. Επειδή πια το «χωρίσαμε» το έχουμε κάνει καραμέλα. Ξέχασε ο άνθρωπος πως η αγάπη πηγάζει από τα σωθικά σου κι αν αυτά είναι κενά, μη σκεφτείς να πεις «σ’ αγαπώ». Λερώνεις τα στόματα εκείνων που το λένε και το εννοούν πραγματικά.
Χαραμίσαμε ένα σωρό σ’ αγαπώ σε ανθρώπους που διώξαμε ή που έφυγαν γιατί ήταν πλαστικοί, κι αυτοί και η αγάπες τους. Εγώ όμως; Που κουράστηκα από όλα αυτά και έψαξα κάτι που να λάμπει όταν το κοιτώ, κι όχι όποτε σπινθηρίζουν επάνω του βλέμματα άλλων γυναικών; Κάποιον που χορεύει, γελά με τη ψυχή του που είναι διαφορετικός μα και ίδιος με έμενα.
Κι ας πούμε ότι τον βρήκα μα κάτι με τρώει ακόμα όταν περνώ από μέρη που έζησα στιγμές με άτομα που πλέον δεν είναι κοντά μου. Είτε αυτό είναι έρωτες, είτε φίλιες. Με τρώει ακόμα ένα ψεύτικο σ’ αγαπώ που δεν έπρεπε να ειπωθεί, ένα «συγγνώμη» που άργησα να ξεστομίσω ή που κράτησα κρυφό κι ένα « δε σε χρειάζομαι» που μου πήρε χρόνο να κατανοήσω.
Αυτό εδώ είναι για τους ανθρώπους που λείπουν, που έφυγαν κι άλλους που έδιωξα, που αγάπησα και σκότωσα συναισθηματικά, που δεν αγάπησα και έφτυσα ψέματα δίχως κάποιο συγκεκριμένο λόγο. Είναι για μένα, που χαραμίστηκα σε κάλπικα συναισθήματα και σε υποχρεώσεις άλλων που έκανα δικές μου απλά και μόνο για να εξυπηρετήσω έναν εγωισμό που δεν ήταν κτήμα μου.
Για μένα κυρίως που θέλησα να διορθώσω το παρελθόν κι αυτό με έκανε κομμάτι του.
αναπνοές
Δεν υπάρχουν σχόλια: