Κανένας πρίγκιπας δε γίνεται κολοκύθα μετά τα μεσάνυχτα.
Κανένας πρίγκιπας δε γίνεται κολοκύθα μετά τα μεσάνυχτα.
Του Χρήστου Μίαρη.
Έχουν γραφτεί άπειρες αράδες από λέξεις προσπαθώντας να αποδώσουν τις σχέσεις και την συνύπαρξη των δυο φύλων. Έχω διαβάσει πάρα πολλά κείμενα σχετικά και πάντα προσπαθώ να βάλω και εγώ την εμπειρία αλλά και τον εαυτό μου μέσα σε αυτές τις περιγραφές και με μια νοητή κίνηση να φανταστώ την ροή και την εξέλιξη. Πάντα δυστυχώς καταλήγω στο ίδιο συμπέρασμα. Μεγαλώνουμε παθητικά. Μεγαλώνουμε και αναπτύσσουμε την αντίληψή μας περιμένοντας. Ναι αυτό είναι. Περιμένουμε να συμβεί το κάτι μεγάλο.
Τα κοριτσάκια περιμένουν μέσα από τα παραμύθια είτε τον ξανθό πρίγκιπα να έρθει και να τις σώσει από τον δράκο, είτε τον πρίγκιπα να έρθει και να τις ξυπνήσει από το βαθύ ύπνο με ένα φιλί. Τα αγοράκια από την άλλη παίζουν πόλεμο αμέριμνα αποδεικνύοντας μια ακόμα φορά ότι η πραγματικότητα είναι ισχυρότερη από μια ανόητη ουτοπία.
Αυτό που θα έπρεπε όμως είναι αντί να γεμίζουμε τους εαυτούς μας, φουσκώνοντας τα μυαλά μας με ιστορίες οι οποίες δεν έχουν την παραμικρή συμμετοχή της δικής μας προσωπικότητας, είναι να μιλάμε για ιστορίες ανθρώπων που καθημερνά αγωνίζονται να κάνουν λαμπερή την ίδια τους την ύπαρξη.
Δημιουργώντας μια λαμπερή προσωπικότητα δε θα υπάρχει ανάγκη να βρεθεί κανένα βασιλόπουλο πάνω σε άλογο, διότι κανένας δε θα έχει ανάγκη για κάτι μη πραγματικό. Βγαίνοντας από τον λήθαργο του “περιμένω να μου συμβεί το κάτι εντυπωσιακό”, και από τα δεσμά του “αξίζω το καλύτερο, ας έρθει να με βρει” και βελτιώνοντας τον εαυτό μας, θα προσελκύσουμε αυτό που μας αξίζει.
Όταν κάποια στιγμή το κατακτήσουμε θα πρέπει να αγωνιστούμε να το κρατήσουμε κοντά μας. Η αγάπη, ο έρωτας, η φιλία, είναι συναισθήματα που γεμίζουν και αδειάζουν συνεχώς. Τίποτα δεν είναι δεδομένο και για πάντα. Θα πρέπει να γεμίζουμε καθημερινά με αυτό που είμαστε, με αυτό που μεταμορφωνόμαστε μέσα από την εξέλιξή μας, την αόρατη κανάτα, αγάπης, συντροφικότητας, φιλίας και να κάνουμε τους γύρω μας να θέλουν να γευτούν αυτό που έχουμε καταφέρει εμείς για εμάς. Δε χρειαζόμαστε κανέναν να είναι μαζί μας για χάρη ενός στέμματος. Αυτό όπως σωστά έχει παρατηρηθεί, κρατάει λίγο.
Ο πρίγκιπας ποτέ δεν αλλάζει. Δε φοράει γοβάκι που μετά τις δώδεκα θα τον μετατρέψει σε κολοκύθα. Θα φύγει γιατί η πριγκίπισσα κάθεται και περιμένει σε έναν θρόνο ζητώντας μόνο κάτι που θεωρεί ότι της αξίζει … Ελέω θεώ…
αναπνοές
Έχουν γραφτεί άπειρες αράδες από λέξεις προσπαθώντας να αποδώσουν τις σχέσεις και την συνύπαρξη των δυο φύλων. Έχω διαβάσει πάρα πολλά κείμενα σχετικά και πάντα προσπαθώ να βάλω και εγώ την εμπειρία αλλά και τον εαυτό μου μέσα σε αυτές τις περιγραφές και με μια νοητή κίνηση να φανταστώ την ροή και την εξέλιξη. Πάντα δυστυχώς καταλήγω στο ίδιο συμπέρασμα. Μεγαλώνουμε παθητικά. Μεγαλώνουμε και αναπτύσσουμε την αντίληψή μας περιμένοντας. Ναι αυτό είναι. Περιμένουμε να συμβεί το κάτι μεγάλο.
Τα κοριτσάκια περιμένουν μέσα από τα παραμύθια είτε τον ξανθό πρίγκιπα να έρθει και να τις σώσει από τον δράκο, είτε τον πρίγκιπα να έρθει και να τις ξυπνήσει από το βαθύ ύπνο με ένα φιλί. Τα αγοράκια από την άλλη παίζουν πόλεμο αμέριμνα αποδεικνύοντας μια ακόμα φορά ότι η πραγματικότητα είναι ισχυρότερη από μια ανόητη ουτοπία.
Αυτό που θα έπρεπε όμως είναι αντί να γεμίζουμε τους εαυτούς μας, φουσκώνοντας τα μυαλά μας με ιστορίες οι οποίες δεν έχουν την παραμικρή συμμετοχή της δικής μας προσωπικότητας, είναι να μιλάμε για ιστορίες ανθρώπων που καθημερνά αγωνίζονται να κάνουν λαμπερή την ίδια τους την ύπαρξη.
Δημιουργώντας μια λαμπερή προσωπικότητα δε θα υπάρχει ανάγκη να βρεθεί κανένα βασιλόπουλο πάνω σε άλογο, διότι κανένας δε θα έχει ανάγκη για κάτι μη πραγματικό. Βγαίνοντας από τον λήθαργο του “περιμένω να μου συμβεί το κάτι εντυπωσιακό”, και από τα δεσμά του “αξίζω το καλύτερο, ας έρθει να με βρει” και βελτιώνοντας τον εαυτό μας, θα προσελκύσουμε αυτό που μας αξίζει.
Όταν κάποια στιγμή το κατακτήσουμε θα πρέπει να αγωνιστούμε να το κρατήσουμε κοντά μας. Η αγάπη, ο έρωτας, η φιλία, είναι συναισθήματα που γεμίζουν και αδειάζουν συνεχώς. Τίποτα δεν είναι δεδομένο και για πάντα. Θα πρέπει να γεμίζουμε καθημερινά με αυτό που είμαστε, με αυτό που μεταμορφωνόμαστε μέσα από την εξέλιξή μας, την αόρατη κανάτα, αγάπης, συντροφικότητας, φιλίας και να κάνουμε τους γύρω μας να θέλουν να γευτούν αυτό που έχουμε καταφέρει εμείς για εμάς. Δε χρειαζόμαστε κανέναν να είναι μαζί μας για χάρη ενός στέμματος. Αυτό όπως σωστά έχει παρατηρηθεί, κρατάει λίγο.
Ο πρίγκιπας ποτέ δεν αλλάζει. Δε φοράει γοβάκι που μετά τις δώδεκα θα τον μετατρέψει σε κολοκύθα. Θα φύγει γιατί η πριγκίπισσα κάθεται και περιμένει σε έναν θρόνο ζητώντας μόνο κάτι που θεωρεί ότι της αξίζει … Ελέω θεώ…
αναπνοές
Δεν υπάρχουν σχόλια: