Ερωτευτείτε γιατί χανόμαστε…
Πολλά έχουν πει κατά καιρούς για τον έρωτα.
Πολλοί χαρακτηρισμοί του έχουν αποδοθεί και με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, ισχύουν όλοι. Βλέπετε για τον κάθε άνθρωπο είναι και διαφορετικά. Ανάλογα τον ψυχισμό του αντιλαμβάνεται και αλλιώτικα αυτό το μεγαλείο που λέγεται έρωτας.
Ζωογόνος , ευεργετικός, απόλυτος, καθηλωτικός, εθιστικός.
Κυρίως το τελευταίο.
Γιατί οι άνθρωποι εθίζονται στον έρωτα.
Τόσο που δεν αντέχουν τη μοναξιά τους κι αναζητούν ένα ταίρι.
Τόσο που τις στιγμές της απόλυτης ευημερίας τους απορούν πως μπορούσαν να ζήσουν έστω κι ένα δευτερόλεπτο χωρίς τον έρωτα. Χωρίς αυτό το προστατευτικό του άγγιγμα που τους κάνει να πιστεύουν πως όλα τα μπορούν. Πως τα πάντα είναι δυνατά αρκεί να το θελήσουν.
Αρκεί να νιώθουν πάνω τους γερή την αρματωσιά μιας αγάπης, όπως έγραψε κάποτε ο Σεφέρης.
Ο έρωτας γεμίζει τις ώρες και τις μέρες τους. Τους δίνει νόημα και σκοπό. Όχι πως πριν δεν είχαν αλλά είναι πάντα διαφορετικό να μοιράζεσαι τα όνειρα και τους στόχους τους. Να μοιράζονται τα μεγάλα και τα μικρά της κάθε μέρας.
Μεγάλη ή μικρή η ζωή, φαίνεται απάλευτη χωρίς κάποιον να τη μοιραστούν. Χωρίς κάποιον να του δώσουν όσα κρύβουν μέσα τους. Όσα συναισθήματα βρίσκονται σε αναμονή και περιμένουν κάποιον να τα ενεργοποιήσει: Προστατευτικότητα, τρυφερότητα, έννοια…
Κι εκείνος ανταποκρίνεται στο κάλεσμα τους κι εμφανίζεται. Μπορεί να μην είναι ο φτερωτός Θεός που ζωγράφισαν οι καλλιτέχνες, αλλά σίγουρα έχεις όλες τις δυνάμεις του Σύμπαντος με το μέρος του. Και τα σαρώνει όλα.
Και πολύ καλά κάνει.
Γιατί τούτη η ζωή είναι μονότονη χωρίς τέτοιες σαρωτικές κινήσεις. Γιατί όλοι το θέλουν το ναρκωτικό τους. Κανείς δε λέει όχι στον έρωτα.
Εθίζονται στην ομορφιά του και δεν μπορούν χωρίς αυτή.
Μα πάνω από όλα, είναι η καθημερινότητα που ομορφαίνει.
Το γκρίζο της που παίρνει χρώμα. Χρώματα έντονα και μεθυστικά. Κίτρινα, κόκκινα και πορτοκαλιά. Ροζ, μπλε και πράσινα. Πανδαισία…
Οι ερωτευμένοι μαθαίνουν από πρώτο χέρι πως η ευτυχία κρύβεται στα μικρά, καθημερινά πράγματα. Κι ο «εθισμός» επίσης. Πράγματα που ποτέ δεν τους γέμιζαν το μάτι, πλέον είναι τα αγαπημένα τους.
Γιατί, άλλωστε, να τους γεμίζει το πρωινό ξύπνημα; Ο άχαρος χτύπος του ξυπνητηριού που τους τρυπάει τα αυτιά;
Κι όμως… Το πρωινό ξύπνημα γίνεται το αγαπημένο τους. Κι είναι αυτή η ανάσα που συνταιριάζει με τη δική τους, στο διπλανό μαξιλάρι, που τα αλλάζει όλα.
Γι’ αυτή την ανάσα, την τόσο οικεία κι αγαπημένη, αλλάζουν όλα.
Γίνεται συμπαθητικό το πρωινό ξύπνημα.
Αν συνοδεύεται, μάλιστα, από αγκαλιά κι εκείνη τη γνώριμη ζεστασιά ενός κορμιού που νιώθουν δικό τους, τότε το πρωινό απογειώνεται.
Γίνεται το αγαπημένο τους.
Γιατί τίποτα δε συγκρίνεται με την ανθρώπινη επαφή. Τίποτα δεν μπορεί να αναπληρώσει εκείνο το αίσθημα πληρότητας.
Αυτή τη μοναδική στιγμή της συνειδητοποίησης πως όλα έχουν μπει στη θέση τους.
Και η καρδιά χτυπά όπως της πρέπει. Δυνατά κι έντονα. Γιατί έτσι πρέπει να είναι οι καρδιές. Πάντα σε επαγρύπνηση.
Γι’ αυτό ερωτευτείτε γιατί χανόμαστε…
διαφορετικό
Δεν υπάρχουν σχόλια: