Δεν έφαγα τα νιάτα μου στα βιβλία για να πίνω καφέ με ξένο πορτοφόλι.
Τα τελευταία χρόνια, είναι τόσο περίεργες αυτές οι μέρες. Λίγο που βλέπω τόσο χαρούμενα, με την επιτυχία τους, πρόσωπα. Λίγο που θυμάμαι πως από εκεί πέρασα κι εγώ. Και λίγο που ζηλεύω. Ναι, ζηλεύω. Όχι τόσο αυτό που θα ζήσουν. Αυτό το χόρτασα, το ευχαριστήθηκα και μου αρκεί για όσο κράτησε. Ζηλεύω την ικανοποίηση. Ζηλεύω τους στόχους που έγιναν πραγματικότητα. Ζηλεύω την ελπίδα για το αύριο. Ζηλεύω πως ακόμη ονειρεύονται. Έτσι, τότε, κι εγώ.
Όμως όχι πια. Χρόνια ανέμελα και ξένοιαστα τα φοιτητικά. Λίγοι εκείνοι που σκέφτονταν το αύριο. Εκείνοι που τους απασχολούσε τι θα συμβεί μετά. Ποιος καθόταν να σκάσει, μωρέ; Λες και το πορτοφόλι του μπαμπά θα δίνει μια ζωή. Λες και η ξάπλα και τα ξενύχτια θα σε ικανοποιούν για μια ζωή. Να περνάμε καλά, καημένε, και για αύριο βλέπουμε.
Μέχρι που χτυπά η πραγματικότητα την πόρτα. Δε με ικανοποιεί πλέον ο καναπές. Δε γουστάρω να βγαίνω για καφέ και να απλώνω το χέρι για λίγα ευρώ. “Όταν μεγαλώσω, εσύ δε θα δουλεύεις πια μαμά”, έλεγα.
Μια ζωή, σχεδόν, στα θρανία. Μια ζωή, σχεδόν, στα βιβλία. Με όνειρα να φτάσω όσο πιο ψηλά μπορώ. Γιατί ήξερα πως γίνεται. Ήξερα όταν διάβαζα που στόχευα. Όταν είδα το όνομα μου σε εκείνους τους καταλόγους, ψιθύριζα, πως ανταμείφθηκα επιτέλους. Κι έλεγα, τώρα θα δείξω τι αξίζω. Κι εγώ κι όλοι όσοι στεκόμασταν εκεί. Με γονείς να μας κρατούν το χέρι. Με δάκρυα να συγκρατούνται με το ζόρι. Γιατί κουράστηκα. Γιατί το ήθελα.
Κι ακόμη το θέλω, αν με ρωτάς. Έχω στόχους. Αν έκανα πίσω, είναι από συμβιβασμό. Συμβιβάζομαι και δέχομαι να πατήσω εκεί που με αναγκάζετε μα όχι για πολύ. Ίσως να μη βρεθώ κατευθείαν στο φεγγάρι μα για αρχή θα μείνω κοντά στα αστέρια. Να σου το πω κι αλλιώς. Δεν έφαγα τα νιάτα μου χωμένη στα βιβλία για να πίνω καφέ με ξένο πορτοφόλι.
Της Έφης Μπαμπούρη.
αναπνοές
αναπνοές
Δεν υπάρχουν σχόλια: