Γιατί ο Αύγουστος είναι ο καλύτερος μήνας του χρόνου!
Στο άκουσμα του μήνα αυτού αρχίζω να φαντάζομαι αυτό που άλλοι τώρα φτάνουν στο τέλος του. Διακοπές φωνάζει το μυαλό μου και εικόνες χρόνων περασμένων κάνουν βόλτα.Καλοκαίρι και διακοπές για μένα ήταν πάντοτε ο Αύγουστος.
Θα μου πεις, μικρό και χωρίς καμία ευθύνη είσαι χρόνια τώρα. Θα μου πεις πως όλη η ζωή μου, πέραν των χρόνων των σχολικών, διακοπές είναι. Θα με ρωτήσεις ποιο είναι το διαφορετικό που θα σου φέρει ο Αύγουστος. Δε θα βρω ποτέ μια πρόταση να καλύπτει όλο αυτό που έχει η ψυχή μου γι’ αυτό τον μήνα. Κάτσε και διάβασε τούτες τις σειρές και ίσως καταλάβεις.
Φεγγάρι, αστέρια, χωριό, παρέες, ησυχία και οικογένεια. Κάθε χρόνο, τούτον τον μήνα, ανταμώνουν όλα αυτά. Ανταμώνουν να γεμίσουν την άδεια και ταλαιπωρημένη, από τη ρουτίνα του άτιμου χειμώνα, ψυχή.
Ναι, ρε φίλε. Καλό μήνα, λέει η μάνα, και η πρώτη εικόνα που έφερε στα μάτια μου η φωνή της είναι μια αυλή. Μια αυλή, στο χωριό, με βαλμένες 5, 6 καρέκλες στη σειρά. Κι ένα τσούρμο κοριτσάκια να καθόμαστε να περιμένουμε να πέσει το σκοτάδι της νύχτας. Και τα κεφάλια μας να κοντεύουν να πάθουν αγκύλωση γιατί επί ώρες κοιτάμε τον ουρανό να βρούμε το αστέρι μας. Εκείνο που θα πέσει και σε ταχύτητα φωτός θα κάνουμε την ευχή μας.Και θα περάσει ένας χρόνος ώσπου να ξανασμίξουμε και να πούμε με χαρά στα μάτια πως τα κατάφερε.
Ύστερα, θα σου πω πως σκέφτομαι το φεγγάρι. Είναι αλλιώτικο, πανάθεμα το και αλλιώτικα το βλέπω κι εγώ. Μια κουβέρτα, γιατί εκεί στα ορεινά το βράδυ χειμωνιάζει, και με παρέα εκείνα τα κοριτσάκια. Και η φωνή της μαμάς, που τρελές μας λέει που ακόμα δε βάλαμε μυαλό, και να μας παρακαλάει να ντυθούμε καλά.
Κι είναι και το χωριό. Δε μου λείπει όλο το χρόνο, μα μη μου ζητήσεις να μείνω μακριά του Αύγουστο μήνα. Είναι αλλιώτικοι και οι άνθρωποι εκεί. Όλοι τους ένα πράγμα ζήτησαν και έκαναν αυτά τα χιλιόμετρα. Την ησυχία. Την απόσταση από τη πόλη. Όχι αυτοκίνητα. Ευκαιρία για λίγο λαχάνιασμα και σκέψεις να κόψεις το τσιγάρο γιατί δε βγαίνει ο ανήφορος. Και του χρόνου δε σε βλέπεις και καλά. Ανήφορος, καφέ στη πλατεία, βόλτα στο ποτάμι και κάθε χρόνο να σχεδιάζω να ανέβω το βουνό. Μάταια και καιρός να το πάρω απόφαση.
Πολλά σου είπα και άφησα για το τέλος την οικογένεια και τους φίλους. Όλοι μαζί, εκεί. Η ευκαιρία που όλο το χρόνο ψάχνω αλλά δουλειές, σπουδές και χιλιομετρικές αποστάσεις δε μου τη δίνουν. Τώρα όποιος λείπει είναι εκεί. Είμαστε μαζί, ήσυχοι και διακοπεύουμε.
Είναι Αύγουστος. Θέλω άλλες 12 μέρες. Από σήμερα θα ξεκινήσω να φτιάχνω βαλίτσα.
αναπνοές
Δεν υπάρχουν σχόλια: