Η απώλεια, μάτια μου, θα είναι να μη μ’ αγαπάς, όχι να μη σ’ αγαπώ.

Tweet

Αγαπώ…μια και μόνο λέξη.
Δε θα αναφέρω πως αγαπιέμαι, ούτε θα σχολιάσω μέγεθος και μέτρα.
Μόνο πως αγαπώ.
Θα το κάνω για μένα, και για αυτό που νιώθω. Αυτό που πιστεύω πως με κάνει καλύτερη αλλά και ανώτερη. Καλύτερη γιατί κατάλαβα πως μπορώ να αγαπήσω και να δοθώ σε έναν άλλον άνθρωπο.
Ανώτερη, γιατί είχα μέσα μου τη δύναμη να αποδεχτώ την “αδυναμία μου”!
Δόσιμο άνευ όρων μέσα στη ζούγκλα της ανασφάλειας και τις απρόσμενες αλλαγές συναισθημάτων. Δε χρειάζεται να παλέψω με τον εαυτό μου για να συνεχίζω να νιώθω έτσι. Κυλά τόσο φυσικά μέσα μου, που ταυτίστηκε με την ομάδα αίματός μου.
Οι σκέψεις μου και τα όνειρά μου, δεν έχουν αύριο, είναι μια λέξη λίγη.
Ονειρεύομαι πολλά αύριο, όλα μέσα μου είναι πολλά.
Σε μονό αριθμό δεν μπορώ να σκεφτώ τίποτα. Πλούσιο το μέλλον στα όνειρά μου, όση και η αγάπη μου. Πλούτος συναισθημάτων, παζάρια δεν υπάρχουν ή θα δοθείς ολοκληρωτικά, ή αλλιώς δε θα ζήσεις ποτέ αυτό το μοναδικό συναίσθημα.
Να αγαπάς, να αγαπάς.
Να μοιράζεις μέσα σου τη χαρά στα δύο και αυτή να γίνεται περισσότερη.
Την αντέχεις τόση χαρά; Την αντέχω.
Έτσι λέω κάθε μέρα.. εκτός από κάποιες μικρές ασήμαντες στιγμές, που και αυτές έρχονται διπλές.
Την αντέχεις την απώλεια… σε όλα;
Δεν ξέρω με συνθλίβει η σκέψη.
Εκεί που με δακρύζει η χαρά της αγάπης, φαντάσου τι μπορεί να μου κάνει η απώλεια.
Τότε μπαίνει η λογική, η δική μου σε εισαγωγικά πάντα… η απώλεια μάτια μου θα είναι να μην μ’ αγαπάς.. όχι να μην σ’ αγαπώ εγώ!
Και χαμογελώ ξανά.

Της Θεοδώρας Ατζεμιάν.

αναπνοές