Δεν υπάρχουν χαμένα «μισά», μόνο ολοκληρωμένοι άνθρωποι.

Tweet

Είναι πολλοί εκείνοι ανάμεσά μας που υιοθετούν την άποψη του άλλου «μισού», μια άποψη που σε θέλει να αναζητάς τον άνθρωπο που θα έρθει να συμπληρώσει το νόημα της ύπαρξής σου, που θα σε κάνει να νιώσεις επιτέλους ολοκληρωμένος. Το alter ego σου, εκείνος ή εκείνη που θα ταιριάξει δίπλα σου σαν το χαμένο κομμάτι του παζλ που αναζητούσες τόσον καιρό.

Το πιστεύεις βαθιά και συντηρείς τις στιγμές σου με μια γλυκιά αναμονή, με μια θλιμμένη απορία για το πού μπορεί αν βρίσκεται κρυμμένο ή με μια αισιόδοξη βεβαιότητα ότι κι εκείνο σε αναζητά και όλα απλά είναι θέμα χρόνου.

Οι φίλοι έχουν έναν αμφιταλαντευόμενο ρόλο σ’ όλο αυτό. Από τη μια μπορεί να επιλέξουν να σου χρυσώνουν το χάπι της αναζήτησης και να σιγοντάρουν τον καημό σου δίνοντάς σου τυφλές ελπίδες, όπως ακριβώς τυφλό θεωρείται ότι είναι και το άλλο σου μισό, αφού δεν μπορεί να σε ανακαλύψει μέσα στο πλήθος των ανθρώπων. Η άλλη επιλογή που έχουν οι φίλοι είναι να προσπαθήσουν να σε κάνουν να συνειδητοποιήσεις ότι δεν υπάρχουν στις άκρες αυτού του κόσμου διάσπαρτες «μισές» ψυχές, που προσπαθούν να ανακαλύψουν το υπόλοιπο κομμάτι τους για να αγγίξουν την ευτυχία.

Δεν είμαι σίγουρη αν μπορείς να πείσεις έναν άνθρωπο ότι το κενό που νιώθει μέσα του δεν οφείλεται σε καμιά απουσία, η οποία μάλιστα δεν έχει καν ονοματεπώνυμο, δεν έχει πρόσωπο, ούτε γνώριμη χροιά στη φωνή της.

Αυτό που πιστεύω και υποστηρίζω, όμως, είναι πως δεν υπάρχουν «μισοί» άνθρωποι που αναζητούν το «υπόλοιπο μισό» τους για να νιώσουν ολοκληρωμένοι. Ο καθένας από μας είναι μια ολότητα. Ένα ολόκληρο που το συνθέτουν κομμάτι-κομμάτι ο χαρακτήρας, οι εμπειρίες, η αντίληψή μας για τη ζωή και τους ανθρώπους.

Ο καθένας από μας είναι ένας άνθρωπος που μεγάλωσε με την αγάπη και τα όνειρα των γονιών του, ένας άνθρωπος που επιμένει να ελπίζει, να σκοντάφτει, να σηκώνεται και να μην εγκαταλείπει το όραμά του για τη δική του ζωή. Όποιο κι αν είναι αυτό το όραμα, είναι αποκλειστικά δικό του και δεν προϋποθέτει μια άλλη παρουσία δίπλα του για να το κάνει πράξη.

Ο καθένας μας είναι ένας ολοκληρωμένος άνθρωπος που έχει δικαίωμα στην αγάπη, στον έρωτα, στη χαρά, στον σεβασμό, στο παράπονο, στην παραίτηση. Αλλά έχει και την υποχρέωση να επιστρέφει στους άλλους όλα όσα αναγνωρίζει ως δικά του δικαιώματα.

Για να υπάρχει ισορροπία. Για να μην υπάρχουν μοιραίες συγκρούσεις. Για να υπάρχει κατανόηση. Κι όταν υπάρχουν όλα αυτά, τότε υπάρχει και συντροφικότητα. Αλλιώς οι σχέσεις μας καταλήγουν να είναι επιφανειακές, εύθραυστες και ανικανοποίητες.

Κι αυτή τη συνθήκη της ικανοποιημένης ζωής κανένα «άλλο μισό» δεν μπορεί να στην εξασφαλίσει, παρά μόνο δυο ολοκληρωμένοι άνθρωποι που εμπιστεύονται, που σέβονται και που αγαπούν ο ένας τον άλλον.

Της Γεωργίας Ανδριώτου.

αναπνοές